No Tomorrow by Angel Towe
I am going to die tomorrow,
But yet I haven't been born.
My mother shows no sorrow,
For I am a product of love torn.
I will never see the light of day,
I will never smell a flower,
I will never walk along a waters bay,
Or feel the drop of an Aprils shower.
It hurts for no one to show me love,
I will never be hugged or kissed,
When I have gone to the heavens above,
I wonder if I will be missed.
Today is my last day to live,
My last thought, my last breath.
Just think of all I could give,
But tomorrow I'll be put to rest.
Personal opinion:
Dit gedicht hebben we vooral gekozen omdat het goed past bij het eerste gedicht. Ook in dit gedicht gaat het over de dood, maar dan over een baby die dood zal gaan.
Dit vonden we een erg aangrijpend gedicht.
Het gaat over een baby die nog niet is geboren en beseft dat hij nooit geboren zal worden. De vrouw die zwanger van hem/haar is heeft besloten om abortus te plegen.
Dit onderwerp vinden we een erg emotioneel onderwerp, want de beslissing om abortus te plegen is niet iets wat je makkelijk doet en waar veel verdriet bij komt kijken. Hierdoor vinden we het gedicht nog meer bijzonder.
Vele gedichten gaan over verdriet, over de dood…maar je ziet toch niet zo vaak gedichten die over abortus gaan. Vaak is het zo dat gedichten die dit onderwerp hebben meestal gaan over het verdriet van de moeder/vrouw, maar niet over de ongeboren baby.
Het gedicht wordt door de ik-persoon voorgedragen.
Als je de eerste zin van het gedicht leest dan denk je aan een kind dat dood gaat, om de één of andere reden, misschien door een ongeneeslijke ziekte, maar als je dan de tweede zin hebt gelezen dan wordt je denkbeeld meteen veranderd. De ik-persoon vertelt ons in enkele woorden (But yet I haven't been born) waar het hele gedicht over gaat en dat hij de baby is, die nog niet is geboren.
Deze zin is kort, maar heel krachtig, want het vertelt veel en grijpt je meteen aan.
Wat zo mooi is aan dit gedicht is dat de ik-persoon vertelt over alle dingen die wij mensen meemaken, doch voor hem ombereikbaar zijn. Al die mooie dingen die een leven kan bieden zal hij nooit krijgen.
De titel past daarom goed bij het gedicht: “No Tommorow” betekend "geen morgen" en dat vinden wij weer verwijzen naar "geen nieuwe dag", "geen toekomst", dus "geen leven".
De vrouw die zijn leven beëindigd wordt hier gezien als de schuldige (My mother shows no sorrow), want door haar zal de ik-persoon nooit het daglicht zien. Doordat de vrouw als schuldige wordt aangewezen, kies je automatisch voor de kant van de baby (je krijgt dan medelijden), maar aan de andere kant weet je ook niet in welke omstandigheden de vrouw zich bevindt en waarom ze besluit om abortus te plegen. Het gedicht zet je dus aan het denken, vooral over het onderwerp, en is ook best verwarrend.
De ik-persoon beseft ook dat, als abortus wordt gepleegd, niemand hem zal gaan missen (When I have gone to the heavens above, I wonder if I will be missed), niemand aan hem zal denken, omdat hij simpelweg nooit een rol heeft gespeeld in iemands leven.
Het feit dat een baby kan beseffen dat hij dood gaat door abortus is heel angstaanjagend. We denken dat als wij mensen zouden weten, dat ongeboren baby’s dit zouden beseffen, dat er dan veel minder abortus gepleegd zal worden. We denken dan ook dat dit de mededeling van het gedicht is. We plegen abortus met de gedachte dat de baby daar toch niets van weet of kan voelen. Als dat wel zo zou zijn dan zouden we geen abortus meer plegen. Toch moeten we in elk geval er goed bij nadenken voordat we beslissen om abortus te plegen, want in feite is het wel het beëindigen van een leven.
Wij vinden zelf dat vrouwen alleen abortus mogen plegen als ze geen andere keus hebben, bijvoorbeeld omdat ze het kind echt niet zouden kunnen verzorgen of omdat het kind zelf al heel ziek is… Maar vrouwen die zwanger zijn, terwijl ze gewoon geen kinderen willen krijgen, mogen eigenlijk geen abortus plegen. In onze ogen zien we dat dan als het plegen van een “moord”. (Doch om te zeggen dat de vrouw dan een moord pleegt is misschien wel een beetje overdreven/hard gezegd). Je moet altijd verantwoordelijkheid nemen voor je eigen daden. Als je wist dat je geen kind wilde dan moest je daar maar voor zorgen.
Ook al bestaat het gedicht uit makkelijke zinnen en woorden en is het niet zo moeilijk om te begrijpen, vinden we het een apart gedicht. Dit vooral omdat we abortus nooit vanuit de ogen van een baby bezien hebben.
Wij raden anderen aan om dit gedicht te lezen, want wij (wij, vrouwen) kunnen er misschien veel van leren. Het is goed om over dit onderwerp na te denken en het gedicht kan daarbij helpen.
vrijdag 2 november 2007
Short story 1: The End of the Party
The End of the Party geschreven door Graham Greene
Personal Opinion:
The End of the Party gaat over de tweelingbroers Peter en Francis Morton. Francis Morton doet net alsof hij erg verkouden is. Hij doet dat omdat er ’s avonds een kinderfeestje door Mrs. Henne-Falcon gegeven wordt. Hij wil niet gaan omdat ze bij het kinderfeestje het spel verstoppen en zoeken in het donker gaan spelen. Francis is bang in het donker en wil daarom niet mee naar het feestje. Hij wil eigenlijk in bed blijven liggen, maar de nanny zegt dat het beter is dat hij een stukje gaat lopen en dat doet hij dan ook. Zijn moeder zegt dat hij zich niet zo moet aanstellen want er is niks om bang voor te zijn. Francis en zijn tweelingbroer gaan samen naar het kinderfeestje. Ze doen van allerlei spelletjes en later op de avond komt ook verstoppen en zoeken in het donker op het programma. Francis zegt nog dat hij niet mee kan doen omdat de nanny hem ieder moment kan komen ophalen. Peter probeert hem te helpen door te zeggen dat zijn broer bang is in het donker. De andere kinderen noemen hem lafaard en dat wil hij niet. Francis laat zich niet kennen en doet toch mee met het spel. Als de lichten uitgaan gaat Peter op zoek naar zijn broer. Peter vindt Francis en wil hem geruststellen door zijn arm om hem heen te slaan. Francis ziet zijn broer niet en schrikt zich dood. Peter vraagt zich af waarom Francis niet aan het gillen is. Hij zegt ook niets meer. Het spel gaat gewoon door en de kinderen zijn allemaal gevonden behalve Peter en Francis die hebben ze nog niet ontdekt. De lichten gaan weer aan en ze vinden hen. Mrs.Henne-Falcon ziet dat Francis dood is.
De titel past goed bij het verhaal want The End of the Party betekent het einde van het feestje. Op het einde van het kinderfeestje gaat Francis dood. De titel verwijst dus naar de dood van Francis. De personen in dit verhaal zijn: Peter Morton, Francis Morton, de nanny, de moeder van Peter en Francis en Mrs. Henne-Falcon. Peter en Francis zijn round characters en de nanny, de moeder van Peter en Francis en Mrs. Henne-Falcon zijn flat characters. Peter probeert zijn broer te helpen. Hij probeert om Francis niet naar het kinderfeestje te laten gaan. Ook probeert hij op zijn eigen manier te zeggen tegen de kinderen dat Francis niet mee wil doen met verstoppen-zoeken in het donker door te zeggen dat hij bang is in het donker. Dit valt echter niet goed want Francis wordt lafaard genoemd. De hoofdpersoon in het verhaal is Francis, een jongen die bang is in het donker. Hij heeft er alles voor over om maar niet het spel in het donker te hoeven spelen. De nanny probeert Francis op te vrolijken door met hem een stukje te gaan wandelen. De moeder van Francis begrijpt haar zoon niet en dwingt hem min of meer om naar het kinderfeestje te gaan. Ze kan niet begrijpen dat haar zoon bang is in het donker. Mrs. Henne-Falcon wil niet dat Francis haar kinderfeestje verpest en zegt dat Francis gewoon mee moet doen.
Het verhaal speelt zich af in het huis van Francis en Peter en in het huis van Mrs. Henne-Falcon omdat hier het kinderfeestje gegeven wordt. Het verhaal wordt verteld door de alwetende verteller. Hierdoor weet je als lezer alles van alle personages. Het verhaal wordt in duidelijk, niet ingewikkeld taalgebruik geschreven omdat het verhaal gaat over twee jongens van ongeveer de leeftijd 9-10 jaar.
The End of the Party vinden we een sterk, mooi en indrukwekkend verhaal. Het verhaal is zo sterk doordat het verhaal een bepaald doel heeft: een boodschap overbrengen. Het thema, de boodschap van het verhaal is dat volwassenen beter en anders moeten reageren op de angsten van hun kinderen. De moeder van Francis heeft geen aandacht voor haar zoon. Francis zegt dat hij niet naar het kinderfeestje wil omdat hij bang is in het donker. De moeder gaat er verder niet echt op in maar zegt alleen maar dat er niks is om bang voor te zijn in het donker en dat hij gewoon naar het kinderfeestje moet gaan omdat zij al heeft gezegd dat haar kinderen komen. Als ze nou als moeder met Francis zou gaan praten over zijn angsten en hem niet zou dwingen tot bepaalde dingen, dan ben je als moeder veel beter bezig. Je moet je kinderen kunnen begrijpen.
Het verhaal is mooi en indrukwekkend omdat Francis, een jongen van 9-10 jaar overlijdt doordat hij schrikt in het donker. We hadden niet verwacht dat iemand daar aan zou kunnen sterven. Je gaat hier dan wel over nadenken. Zelf ben je ook wel eens bang in het donker maar je verwacht toch niet dat je daaraan kunt overlijden.
Personal Opinion:
The End of the Party gaat over de tweelingbroers Peter en Francis Morton. Francis Morton doet net alsof hij erg verkouden is. Hij doet dat omdat er ’s avonds een kinderfeestje door Mrs. Henne-Falcon gegeven wordt. Hij wil niet gaan omdat ze bij het kinderfeestje het spel verstoppen en zoeken in het donker gaan spelen. Francis is bang in het donker en wil daarom niet mee naar het feestje. Hij wil eigenlijk in bed blijven liggen, maar de nanny zegt dat het beter is dat hij een stukje gaat lopen en dat doet hij dan ook. Zijn moeder zegt dat hij zich niet zo moet aanstellen want er is niks om bang voor te zijn. Francis en zijn tweelingbroer gaan samen naar het kinderfeestje. Ze doen van allerlei spelletjes en later op de avond komt ook verstoppen en zoeken in het donker op het programma. Francis zegt nog dat hij niet mee kan doen omdat de nanny hem ieder moment kan komen ophalen. Peter probeert hem te helpen door te zeggen dat zijn broer bang is in het donker. De andere kinderen noemen hem lafaard en dat wil hij niet. Francis laat zich niet kennen en doet toch mee met het spel. Als de lichten uitgaan gaat Peter op zoek naar zijn broer. Peter vindt Francis en wil hem geruststellen door zijn arm om hem heen te slaan. Francis ziet zijn broer niet en schrikt zich dood. Peter vraagt zich af waarom Francis niet aan het gillen is. Hij zegt ook niets meer. Het spel gaat gewoon door en de kinderen zijn allemaal gevonden behalve Peter en Francis die hebben ze nog niet ontdekt. De lichten gaan weer aan en ze vinden hen. Mrs.Henne-Falcon ziet dat Francis dood is.
De titel past goed bij het verhaal want The End of the Party betekent het einde van het feestje. Op het einde van het kinderfeestje gaat Francis dood. De titel verwijst dus naar de dood van Francis. De personen in dit verhaal zijn: Peter Morton, Francis Morton, de nanny, de moeder van Peter en Francis en Mrs. Henne-Falcon. Peter en Francis zijn round characters en de nanny, de moeder van Peter en Francis en Mrs. Henne-Falcon zijn flat characters. Peter probeert zijn broer te helpen. Hij probeert om Francis niet naar het kinderfeestje te laten gaan. Ook probeert hij op zijn eigen manier te zeggen tegen de kinderen dat Francis niet mee wil doen met verstoppen-zoeken in het donker door te zeggen dat hij bang is in het donker. Dit valt echter niet goed want Francis wordt lafaard genoemd. De hoofdpersoon in het verhaal is Francis, een jongen die bang is in het donker. Hij heeft er alles voor over om maar niet het spel in het donker te hoeven spelen. De nanny probeert Francis op te vrolijken door met hem een stukje te gaan wandelen. De moeder van Francis begrijpt haar zoon niet en dwingt hem min of meer om naar het kinderfeestje te gaan. Ze kan niet begrijpen dat haar zoon bang is in het donker. Mrs. Henne-Falcon wil niet dat Francis haar kinderfeestje verpest en zegt dat Francis gewoon mee moet doen.
Het verhaal speelt zich af in het huis van Francis en Peter en in het huis van Mrs. Henne-Falcon omdat hier het kinderfeestje gegeven wordt. Het verhaal wordt verteld door de alwetende verteller. Hierdoor weet je als lezer alles van alle personages. Het verhaal wordt in duidelijk, niet ingewikkeld taalgebruik geschreven omdat het verhaal gaat over twee jongens van ongeveer de leeftijd 9-10 jaar.
The End of the Party vinden we een sterk, mooi en indrukwekkend verhaal. Het verhaal is zo sterk doordat het verhaal een bepaald doel heeft: een boodschap overbrengen. Het thema, de boodschap van het verhaal is dat volwassenen beter en anders moeten reageren op de angsten van hun kinderen. De moeder van Francis heeft geen aandacht voor haar zoon. Francis zegt dat hij niet naar het kinderfeestje wil omdat hij bang is in het donker. De moeder gaat er verder niet echt op in maar zegt alleen maar dat er niks is om bang voor te zijn in het donker en dat hij gewoon naar het kinderfeestje moet gaan omdat zij al heeft gezegd dat haar kinderen komen. Als ze nou als moeder met Francis zou gaan praten over zijn angsten en hem niet zou dwingen tot bepaalde dingen, dan ben je als moeder veel beter bezig. Je moet je kinderen kunnen begrijpen.
Het verhaal is mooi en indrukwekkend omdat Francis, een jongen van 9-10 jaar overlijdt doordat hij schrikt in het donker. We hadden niet verwacht dat iemand daar aan zou kunnen sterven. Je gaat hier dan wel over nadenken. Zelf ben je ook wel eens bang in het donker maar je verwacht toch niet dat je daaraan kunt overlijden.
Short story 2: Frying McDonald's
Frying McDonald’s
We hebben voor dit verhaal gekozen omdat dit verhaal ingaat op een heel actueel punt. Het is een van de grootste problemen in de wereld: ernstig overgewicht. Je kunt er allerlei ziektes door oplopen en er zelfs aan sterven. We vinden het goed dat hier eens over gediscussieerd word. Frying McDonald’s gaat over twee jonge vrouwen: Jozlyn Bradley en Ashley Pelman. Jozlyn is 19 jaar oud, 1 meter 60 lang en weegt 122 kg. Ashley is 14 jaar oud en weegt 85 kg. Beide hebben ze last van sterke mate van overgewicht. Zij gingen meerdere malen per dag naar de Mc Donald’s. Nu klagen ze McDonald’s aan voor de oorzaak van hun eetobsessie. De rechter gaf de twee vrouwen geen gelijk. Het idee dat de McDonald’s aangeklaagd wordt, en fastfood restaurants in het algemeen, voor gezondheidsproblemen zoals obesitas en diabetes is vreemd. Jazlyn en Ashley klaagden de McDonald’s aan omdat zij vinden dat Mc Donald’s verantwoordelijk is voor hun obesitas want McDonald’s heeft niet de nodige informatie gegeven over de gezondheidsrisico’s die de maaltijden met zich meebrengen. De advocaten van de McDonald’s zeggen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je gezondheid. De meeste mensen vonden de rechtszaak absurd.
We vinden de titel leuk gekozen. Letterlijk betekend de titel: gebakken McDonald’s. De titel verwijst echter naar het aanklagen van de McDonald’s.
De personen in het verhaal zijn: Jozlyn Bradley en Ashley Pelman. Jozlyn en Ashley hebben obesitas, een eetziekte waarbij je veel te veel eet. Ze zijn round character want ze uiten hun gevoelens. Het verhaal speelt zich af in de Verenigde Staten, New York. Deze locatie is goed gekozen om het probleem overgewicht goed aan de haak te stellen omdat de meeste mensen met overgewicht in Amerika wonen. Hun hele leefpatroon heeft met fastfood restaurants te maken. Als wij hier in Nederland niet opletten gebeurd het over een aantal jaren ook bij ons. Het perspectief van het verhaal is goed gekozen: een alwetende verteller. Zo kom je van beide partijen te weten hoe ze erover denken. Ze bekijk je het verhaal van twee kanten. Je komt te weten hoe de 2 jonge vrouwen erover denken en hoe McDonald’s er zelf tegen aankijkt. Het taalgebruik van het verhaal is de beschrijven omdat dit verhaal uit een tijdschrift komt. De meeste tijdschriften gebruiken geen moeilijk taalgebruik en dat is in dit verhaal ook zo.
Het thema, de boodschap van het verhaal is dat je moet weten dat als je bij McDonald’s of bij andere fastfood restaurants gaat eten en het fastfood in het algemeen niet goed is voor je gezondheid en dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen lichaam. Hiervoor kun je geen fastfoodketen aansprakelijk stellen.
We zijn het met de meerderheid van de Amerikaanse bevolking eens dat deze rechtzaak van de 2 vrouwen gewoon absurd was. De twee jonge vrouwen zeggen dat ze niet wisten dat er gezondheidsrisico’s aan het voedsel van McDonald’s vastzitten; maar dit weet toch iedereen. Sinds kort vind je op de verpakkingen van het eten bij de Mac het aantal calorieën en de hoeveelheid voedingsstoffen. Af en toe mag je natuurlijk wel iets bij de McDonald’s eten maar iedereen weet dat je dit niet te vaak moet doen want iedereen weet toch dat als je elke dag meerdere malen per dag naar de McDonald’s gaat en ’s ochtends al met een Big Mac menu begint dit slecht is voor je lichaam!
We hebben voor dit verhaal gekozen omdat dit verhaal ingaat op een heel actueel punt. Het is een van de grootste problemen in de wereld: ernstig overgewicht. Je kunt er allerlei ziektes door oplopen en er zelfs aan sterven. We vinden het goed dat hier eens over gediscussieerd word. Frying McDonald’s gaat over twee jonge vrouwen: Jozlyn Bradley en Ashley Pelman. Jozlyn is 19 jaar oud, 1 meter 60 lang en weegt 122 kg. Ashley is 14 jaar oud en weegt 85 kg. Beide hebben ze last van sterke mate van overgewicht. Zij gingen meerdere malen per dag naar de Mc Donald’s. Nu klagen ze McDonald’s aan voor de oorzaak van hun eetobsessie. De rechter gaf de twee vrouwen geen gelijk. Het idee dat de McDonald’s aangeklaagd wordt, en fastfood restaurants in het algemeen, voor gezondheidsproblemen zoals obesitas en diabetes is vreemd. Jazlyn en Ashley klaagden de McDonald’s aan omdat zij vinden dat Mc Donald’s verantwoordelijk is voor hun obesitas want McDonald’s heeft niet de nodige informatie gegeven over de gezondheidsrisico’s die de maaltijden met zich meebrengen. De advocaten van de McDonald’s zeggen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je gezondheid. De meeste mensen vonden de rechtszaak absurd.
We vinden de titel leuk gekozen. Letterlijk betekend de titel: gebakken McDonald’s. De titel verwijst echter naar het aanklagen van de McDonald’s.
De personen in het verhaal zijn: Jozlyn Bradley en Ashley Pelman. Jozlyn en Ashley hebben obesitas, een eetziekte waarbij je veel te veel eet. Ze zijn round character want ze uiten hun gevoelens. Het verhaal speelt zich af in de Verenigde Staten, New York. Deze locatie is goed gekozen om het probleem overgewicht goed aan de haak te stellen omdat de meeste mensen met overgewicht in Amerika wonen. Hun hele leefpatroon heeft met fastfood restaurants te maken. Als wij hier in Nederland niet opletten gebeurd het over een aantal jaren ook bij ons. Het perspectief van het verhaal is goed gekozen: een alwetende verteller. Zo kom je van beide partijen te weten hoe ze erover denken. Ze bekijk je het verhaal van twee kanten. Je komt te weten hoe de 2 jonge vrouwen erover denken en hoe McDonald’s er zelf tegen aankijkt. Het taalgebruik van het verhaal is de beschrijven omdat dit verhaal uit een tijdschrift komt. De meeste tijdschriften gebruiken geen moeilijk taalgebruik en dat is in dit verhaal ook zo.
Het thema, de boodschap van het verhaal is dat je moet weten dat als je bij McDonald’s of bij andere fastfood restaurants gaat eten en het fastfood in het algemeen niet goed is voor je gezondheid en dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen lichaam. Hiervoor kun je geen fastfoodketen aansprakelijk stellen.
We zijn het met de meerderheid van de Amerikaanse bevolking eens dat deze rechtzaak van de 2 vrouwen gewoon absurd was. De twee jonge vrouwen zeggen dat ze niet wisten dat er gezondheidsrisico’s aan het voedsel van McDonald’s vastzitten; maar dit weet toch iedereen. Sinds kort vind je op de verpakkingen van het eten bij de Mac het aantal calorieën en de hoeveelheid voedingsstoffen. Af en toe mag je natuurlijk wel iets bij de McDonald’s eten maar iedereen weet dat je dit niet te vaak moet doen want iedereen weet toch dat als je elke dag meerdere malen per dag naar de McDonald’s gaat en ’s ochtends al met een Big Mac menu begint dit slecht is voor je lichaam!
Short story 3: Grandma’s Roses
Personal opinion:
De hoofdpersonen uit het verhaal zijn:
- De ik-persoon. Het verhaal wordt vanuit zijn ogen verteld.
- De moeder van de ik-persoon.
- De opa. Hij is de opa van de ik-persoon en de vader van de moeder van de ik-persoon.
- De oma. Zij is de oma van de ik-persoon en de moeder van de moeder van de ik-persoon.
Dit verhaal hebben we meer dan een keer moeten lezen voordat we hem begrepen omdat we echt moeite hadden aan het begin van het verhaal om te begrijpen waar het nou precies over ging en wat de boodschap is. Hierdoor leek het ons leuk om dit verhaal te gebruiken voor ons mondeling.
Het einde van het verhaal is volgens ons het mooiste gedeelte omdat dit het belangrijkste gedeelte van het verhaal is. Het verhaal begint eenvoudig. Je kunt het gemakkelijk volgen en er gebeurd niets speciaals of spannend. Je leest er snel doorheen en je hoeft er niet veel bij na te denken. Aan het einde van het verhaal komt er een soort verandering in het verhaal. De laatste zinnen hebben een bepaalde betekenis en dus moet je hier wel over nadenken om de betekenis van deze zinnen te achterhalen. Doordat we het dus niet begrepen moesten we het verhaal nog een paar keer doorlezen.
De ik-persoon is samen met zijn moeder naar het huis van zijn opa gegaan om het daar op te ruimen. De opa van de ik-persoon is overleden. Het verhaal speelt zich dus af in het huis van opa.
De ik-persoon kijkt een beetje rond en denkt terug aan vroeger. Er komen allemaal herinneringen naar boven en hierbij verteld hij over wat er vroeger was gebeurd in de familie van zijn moeder. Opa moest zijn drie kinderen allen opvoeden, zonder de hulp van oma. Opa zei altijd dat oma hem in de steek had gelaten voor een andere man. Doordat hij alles alleen moest doen was hij erg hard tegen de kinderen en hebben de kinderen duidelijk een moeilijke jeugd gehad. Dennis en Wal, 2 broers van de moeder van de ik-persoon wilde het huis verlaten. Dennis liep van huis weg, Wal wilde dit ook maar dat mislukte.
Ondanks alles namen ze het opa nooit kwalijk. Ze vergaven hem steeds door de dood van oma als oorzaak te nemen voor alle ellende. Moeder bleef steeds terug komen naar opa om voor de bloemen van oma te zorgen.
Wat het verhaal zo mooi maakt is dat je in de eerste instantie probeert te begrijpen waarom opa zo deed, waarom hij zich zo gedroeg. Als er dan wordt verteld dat oma, opa in de steek had gelaten voor een andere man dan begrijp je het. Je denkt dat het kwam door het verdriet die hij had en dan ga je enigszins ook medelijden met hem krijgen. Ook moeder deed in de eerste instantie alsof opa er niets aan kon doen dat hij zich zo gedroeg.
Het einde van het verhaal legt uiteindelijk uit wat nou de echte rede was voor het gedrag van opa en waarom de moeder van de ik-persoon steeds terug kwam naar de bloemen van oma. Als oma mijn moeder in de steek had gelaten dan zou mijn moeder echt niet elke keer naar haar ouderlijk huis gaan om de rozen te verzorgen.
Oma was niet weg gegaan, maar ze was vermoord door opa. Dit wordt in het verhaal op een voorzichtige manier verteld en uitgelegd. Door te vertellen over de drie kogels. (Opa had drie kogels waarmee hij oma, moeder en de zus zou vermoorden als de Japanners erin slaagden om in Australië te komen. Hij koos eerder voor de dood, dan in de handen te vallen van de Japanners. De kogels heeft hij echter nooit gebruikt). Als de ik-persoon het doosje dan open maakt en vraagt waar de derde kogel is gebleven, kijkt zijn moeder naar de bloemen van oma. Dit einde maakt alles duidelijk. De derde kogel die wordt gemist staat voor de kogel die opa heeft gebruikt om oma te vermoorden. Moeder wist dit ook, maar deed net alsof ze van niks wist. Dit was dus de rede om steeds terug te gaan naar de bloemen want dat was het enige wat nog voor haar moeder kon betekenen. Dit betekent dat moeder het erg vond dat oma dood was en dat ze er ook verdriet aan had. De rozen waren het enige dat haar deed troosten en waren ter gedachtenis van Oma's dood. Het gedeelte waarin wordt verteld dat moeder naar de bloemen keek bevat de uitleg van het hele verhaal en is uiteindelijk ook de kern van het verhaal.
Als je het einde begrijpt en dan het verhaal nog een keer gaat lezen dan kijk je heel anders naar de vader toe. Je toont dan geen medelijden meer, maar je gaat opa haten om zijn gedrag. Het einde zorgt ervoor dat je heel anders gaat kijken naar het verhaal.
Wat precies de mededeling is van het verhaal weten we niet. We denken dat het verhaal duidelijk wilt maken dat je sommige dingen beter niet kunt weten. Dit kan een hoop ellende besparen en voorkomen. Soms moet je dingen ook gewoon laten zoals ze zijn en er niet teveel aandacht aan besteden, want dat kan nadelige effecten veroorzaken.
De hoofdpersonen uit het verhaal zijn:
- De ik-persoon. Het verhaal wordt vanuit zijn ogen verteld.
- De moeder van de ik-persoon.
- De opa. Hij is de opa van de ik-persoon en de vader van de moeder van de ik-persoon.
- De oma. Zij is de oma van de ik-persoon en de moeder van de moeder van de ik-persoon.
Dit verhaal hebben we meer dan een keer moeten lezen voordat we hem begrepen omdat we echt moeite hadden aan het begin van het verhaal om te begrijpen waar het nou precies over ging en wat de boodschap is. Hierdoor leek het ons leuk om dit verhaal te gebruiken voor ons mondeling.
Het einde van het verhaal is volgens ons het mooiste gedeelte omdat dit het belangrijkste gedeelte van het verhaal is. Het verhaal begint eenvoudig. Je kunt het gemakkelijk volgen en er gebeurd niets speciaals of spannend. Je leest er snel doorheen en je hoeft er niet veel bij na te denken. Aan het einde van het verhaal komt er een soort verandering in het verhaal. De laatste zinnen hebben een bepaalde betekenis en dus moet je hier wel over nadenken om de betekenis van deze zinnen te achterhalen. Doordat we het dus niet begrepen moesten we het verhaal nog een paar keer doorlezen.
De ik-persoon is samen met zijn moeder naar het huis van zijn opa gegaan om het daar op te ruimen. De opa van de ik-persoon is overleden. Het verhaal speelt zich dus af in het huis van opa.
De ik-persoon kijkt een beetje rond en denkt terug aan vroeger. Er komen allemaal herinneringen naar boven en hierbij verteld hij over wat er vroeger was gebeurd in de familie van zijn moeder. Opa moest zijn drie kinderen allen opvoeden, zonder de hulp van oma. Opa zei altijd dat oma hem in de steek had gelaten voor een andere man. Doordat hij alles alleen moest doen was hij erg hard tegen de kinderen en hebben de kinderen duidelijk een moeilijke jeugd gehad. Dennis en Wal, 2 broers van de moeder van de ik-persoon wilde het huis verlaten. Dennis liep van huis weg, Wal wilde dit ook maar dat mislukte.
Ondanks alles namen ze het opa nooit kwalijk. Ze vergaven hem steeds door de dood van oma als oorzaak te nemen voor alle ellende. Moeder bleef steeds terug komen naar opa om voor de bloemen van oma te zorgen.
Wat het verhaal zo mooi maakt is dat je in de eerste instantie probeert te begrijpen waarom opa zo deed, waarom hij zich zo gedroeg. Als er dan wordt verteld dat oma, opa in de steek had gelaten voor een andere man dan begrijp je het. Je denkt dat het kwam door het verdriet die hij had en dan ga je enigszins ook medelijden met hem krijgen. Ook moeder deed in de eerste instantie alsof opa er niets aan kon doen dat hij zich zo gedroeg.
Het einde van het verhaal legt uiteindelijk uit wat nou de echte rede was voor het gedrag van opa en waarom de moeder van de ik-persoon steeds terug kwam naar de bloemen van oma. Als oma mijn moeder in de steek had gelaten dan zou mijn moeder echt niet elke keer naar haar ouderlijk huis gaan om de rozen te verzorgen.
Oma was niet weg gegaan, maar ze was vermoord door opa. Dit wordt in het verhaal op een voorzichtige manier verteld en uitgelegd. Door te vertellen over de drie kogels. (Opa had drie kogels waarmee hij oma, moeder en de zus zou vermoorden als de Japanners erin slaagden om in Australië te komen. Hij koos eerder voor de dood, dan in de handen te vallen van de Japanners. De kogels heeft hij echter nooit gebruikt). Als de ik-persoon het doosje dan open maakt en vraagt waar de derde kogel is gebleven, kijkt zijn moeder naar de bloemen van oma. Dit einde maakt alles duidelijk. De derde kogel die wordt gemist staat voor de kogel die opa heeft gebruikt om oma te vermoorden. Moeder wist dit ook, maar deed net alsof ze van niks wist. Dit was dus de rede om steeds terug te gaan naar de bloemen want dat was het enige wat nog voor haar moeder kon betekenen. Dit betekent dat moeder het erg vond dat oma dood was en dat ze er ook verdriet aan had. De rozen waren het enige dat haar deed troosten en waren ter gedachtenis van Oma's dood. Het gedeelte waarin wordt verteld dat moeder naar de bloemen keek bevat de uitleg van het hele verhaal en is uiteindelijk ook de kern van het verhaal.
Als je het einde begrijpt en dan het verhaal nog een keer gaat lezen dan kijk je heel anders naar de vader toe. Je toont dan geen medelijden meer, maar je gaat opa haten om zijn gedrag. Het einde zorgt ervoor dat je heel anders gaat kijken naar het verhaal.
Wat precies de mededeling is van het verhaal weten we niet. We denken dat het verhaal duidelijk wilt maken dat je sommige dingen beter niet kunt weten. Dit kan een hoop ellende besparen en voorkomen. Soms moet je dingen ook gewoon laten zoals ze zijn en er niet teveel aandacht aan besteden, want dat kan nadelige effecten veroorzaken.
Short story 4: Two little soldiers
Personal opinion:
Het verhaal gaat over twee soldaten, Jean en Luc, die steeds een wandelingetje gingen maken, zodra ze vrij tijd hadden.
Ze verlieten in snelle pas de drukke stad en kwamen zo uit in de natuur. Het speelt zich allemaal af in de omgeving van de stad Parijs.
Ergens in een rustig plekje gingen ze zitten, maakten een klein vuurtje en aten hun lunch op. Tijdens het wandelen door de natuur liepen ze over kleine bruggetjes, onder bomen door en door de weilanden. Ze zeiden niet veel tegen elkaar. Ze zaten steeds te dromen en dachten vooral terug aan vroeger.
Elke zondag kwam er steeds een mooie jonge vrouw langs lopen. De vrouw liep dan naar een stier, om het dier te melken. De soldaatjes vonden het fijn om naar haar te kijken, maar spraken nooit over haar. Ze keken en genoten. De vrouw had op een gegeven moment ook door dat ze daar altijd zaten en vroeg aan ze wat ze daar steeds deden en of ze daar vaker kwamen. Langzamerhand ontstond er een soort vriendschap tussen de soldaatjes en de vrouw. Op een gegeven moment viel het Jean op dat Luc twee keer voor een aantal uren wegging. Jean begreep er niets van, maar toen hij zag dat Luc naar de vrouw liep en dat ze elkaar kusten wist hij meteen wat er aan de hand was. Jean vond het verschrikkelijk dat Luc verliefd was op de vrouw. Het deed hem heel erg veel pijn en verdriet. Uit verdriet liet Jean zich van de brug vallen, hij viel in het water en verdronk. Luc was hierdoor compleet overstuur en begreep toen pas waarom Jean het zo erg vond dat hij verliefd was op de vrouw.
Volgens ons is het dus dat Jean de vriendschap tussen hem en Luc anders zag, dan hoe Luc de vriendschap zag. Jean had bepaalde gevoelens voor Luc en dat waren dan misschien niet gevoelens van hevig verliefd zijn maar meer de gevoelens van houden van. Jean hield dus heel veel van Luc en vond het heel erg toen hij zag dat Luc niet van hem maar van iemand anders hield. Doordat Jean waarschijnlijk al jaren omging met Luc en zij zo goed bevriend met elkaar waren ontstonden er sterke gevoelens. Hij had gedeeltelijk liefdesverdriet en voelde zichzelf misschien ook echt in de steek gelaten door zijn beste vriend. Hierdoor besloot hij om zelfmoord te plegen.
Dit verhaal vinden we persoonlijk best wel mooi. We denken dat het verhaal duidelijk wil maken dat het heel belangrijk is in een vriendschap dat je alles van elkaar weet. Misschien dan niet echt alles, maar wel veel en de belangrijkste dingen. Dit is belangrijk om de vriendschap in stand te kunnen houden.
Als je bepaalde zaken niet van elkaar weet, dan kun je elkaar onbewust kwetsen en pijn doe. Dit kan nadelige gevolgen hebben voor de vriendschap. In het ergste geval, wat ook in het verhaal voorkomt, is dat iemand dan zelfmoord pleegt. Dit vinden we zelf wel erg overdreven en volgens ons alleen gebruikt om alles te benadrukken en indrukwekkender over te laten komen. Normaal krijg je dikke ruzie, wil diegene nooit meer met je praten en wil dat je uit het leven van die persoon verdwijnt. Iemand gaat niet meteen zelfmoord plegen.
Het verhaal wordt op een makkelijke manier vertelt. Er worden geen moeilijk woorden en zinnen in gebruikt, dus het taalgebruik is makkelijk te volgen. De verteller (het wordt verteld in de hij-perspectief) begint rustig het verhaal te vertellen. Het vertelt over de twee soldaten die een wandeling maken, samen gaan lunchen en een vrouw ontmoeten. Jean en Luc zijn de hoofdpersonen, ze zijn flat characters. De situatie lijkt normaal en de lezer denkt dat de twee soldaten gewoon heel goed bevriend zijn.
Als Jean verdrietig reageert op het feit dat Luc verliefd was op de vrouw dan denkt de lezer dat het gewoon is jaloezie is, maar als Jean zelfmoord pleegt dan wordt het je allemaal duidelijk. Het lijkt net alsof de lezer op dezelfde manier denkt als Luc, want ook Luc komt pas aan het einde van het verhaal erachter wat er aan de hand is. Net zoals Luc weet de lezer pas wat er aan de hand is als Jean zelfmoord pleegt en dan is het al te laat. Deze manier waarop het verhaal is vertelt vinden we mooi want zo is het indrukwekkender en leef je je meer in. Het dringt meer tot je door.
De mededeling/boodschap van het verhaal vinden we erg indrukkwekkend en de manier waarop de schrijver dit aan de lezer toont vinden we een goede manier. Het komt aan de ene kant zacht maar tegelijkertijd ook hard over. De dood staat duidelijk als teken voor het einde van de vriendschap. In een vriendschap is het noodzakelijk om de belangrijkste dingen van elkaar te weten anders kun je elkaar onbewust kwetsen of pijn doen. We vinden het een erg leerzaam gedicht dat we zeker aanraden om te gaan lezen.
Het verhaal gaat over twee soldaten, Jean en Luc, die steeds een wandelingetje gingen maken, zodra ze vrij tijd hadden.
Ze verlieten in snelle pas de drukke stad en kwamen zo uit in de natuur. Het speelt zich allemaal af in de omgeving van de stad Parijs.
Ergens in een rustig plekje gingen ze zitten, maakten een klein vuurtje en aten hun lunch op. Tijdens het wandelen door de natuur liepen ze over kleine bruggetjes, onder bomen door en door de weilanden. Ze zeiden niet veel tegen elkaar. Ze zaten steeds te dromen en dachten vooral terug aan vroeger.
Elke zondag kwam er steeds een mooie jonge vrouw langs lopen. De vrouw liep dan naar een stier, om het dier te melken. De soldaatjes vonden het fijn om naar haar te kijken, maar spraken nooit over haar. Ze keken en genoten. De vrouw had op een gegeven moment ook door dat ze daar altijd zaten en vroeg aan ze wat ze daar steeds deden en of ze daar vaker kwamen. Langzamerhand ontstond er een soort vriendschap tussen de soldaatjes en de vrouw. Op een gegeven moment viel het Jean op dat Luc twee keer voor een aantal uren wegging. Jean begreep er niets van, maar toen hij zag dat Luc naar de vrouw liep en dat ze elkaar kusten wist hij meteen wat er aan de hand was. Jean vond het verschrikkelijk dat Luc verliefd was op de vrouw. Het deed hem heel erg veel pijn en verdriet. Uit verdriet liet Jean zich van de brug vallen, hij viel in het water en verdronk. Luc was hierdoor compleet overstuur en begreep toen pas waarom Jean het zo erg vond dat hij verliefd was op de vrouw.
Volgens ons is het dus dat Jean de vriendschap tussen hem en Luc anders zag, dan hoe Luc de vriendschap zag. Jean had bepaalde gevoelens voor Luc en dat waren dan misschien niet gevoelens van hevig verliefd zijn maar meer de gevoelens van houden van. Jean hield dus heel veel van Luc en vond het heel erg toen hij zag dat Luc niet van hem maar van iemand anders hield. Doordat Jean waarschijnlijk al jaren omging met Luc en zij zo goed bevriend met elkaar waren ontstonden er sterke gevoelens. Hij had gedeeltelijk liefdesverdriet en voelde zichzelf misschien ook echt in de steek gelaten door zijn beste vriend. Hierdoor besloot hij om zelfmoord te plegen.
Dit verhaal vinden we persoonlijk best wel mooi. We denken dat het verhaal duidelijk wil maken dat het heel belangrijk is in een vriendschap dat je alles van elkaar weet. Misschien dan niet echt alles, maar wel veel en de belangrijkste dingen. Dit is belangrijk om de vriendschap in stand te kunnen houden.
Als je bepaalde zaken niet van elkaar weet, dan kun je elkaar onbewust kwetsen en pijn doe. Dit kan nadelige gevolgen hebben voor de vriendschap. In het ergste geval, wat ook in het verhaal voorkomt, is dat iemand dan zelfmoord pleegt. Dit vinden we zelf wel erg overdreven en volgens ons alleen gebruikt om alles te benadrukken en indrukwekkender over te laten komen. Normaal krijg je dikke ruzie, wil diegene nooit meer met je praten en wil dat je uit het leven van die persoon verdwijnt. Iemand gaat niet meteen zelfmoord plegen.
Het verhaal wordt op een makkelijke manier vertelt. Er worden geen moeilijk woorden en zinnen in gebruikt, dus het taalgebruik is makkelijk te volgen. De verteller (het wordt verteld in de hij-perspectief) begint rustig het verhaal te vertellen. Het vertelt over de twee soldaten die een wandeling maken, samen gaan lunchen en een vrouw ontmoeten. Jean en Luc zijn de hoofdpersonen, ze zijn flat characters. De situatie lijkt normaal en de lezer denkt dat de twee soldaten gewoon heel goed bevriend zijn.
Als Jean verdrietig reageert op het feit dat Luc verliefd was op de vrouw dan denkt de lezer dat het gewoon is jaloezie is, maar als Jean zelfmoord pleegt dan wordt het je allemaal duidelijk. Het lijkt net alsof de lezer op dezelfde manier denkt als Luc, want ook Luc komt pas aan het einde van het verhaal erachter wat er aan de hand is. Net zoals Luc weet de lezer pas wat er aan de hand is als Jean zelfmoord pleegt en dan is het al te laat. Deze manier waarop het verhaal is vertelt vinden we mooi want zo is het indrukwekkender en leef je je meer in. Het dringt meer tot je door.
De mededeling/boodschap van het verhaal vinden we erg indrukkwekkend en de manier waarop de schrijver dit aan de lezer toont vinden we een goede manier. Het komt aan de ene kant zacht maar tegelijkertijd ook hard over. De dood staat duidelijk als teken voor het einde van de vriendschap. In een vriendschap is het noodzakelijk om de belangrijkste dingen van elkaar te weten anders kun je elkaar onbewust kwetsen of pijn doen. We vinden het een erg leerzaam gedicht dat we zeker aanraden om te gaan lezen.
Rebecca: Boekverslag 1
Dit boekverslag kon Rebecca niet meer vinden op de computer.
Het verslag wordt op papier ingeleverd.
Het verslag wordt op papier ingeleverd.
Rebecca: Boekverslag 2
TO SIR, WITH LOVE
1. Beschrijvingsopdracht
A. To Sir, With Love, E. R. Braithwaite, Oxord, 1e druk 1959.
B. Ik heb voor dit boek gekozen, omdat het me niet zo een moeilijk verhaal leek om te lezen. Engelse teksten vind ik moeilijk om te begrijpen dus leek me het beste om met een makkelijk boek te beginnen.
Ook leek me het wel een leuk boek. Het verhaal gaat over discriminatie en dat is een onderwerp die me wel aanspreekt.
C. Braithwaite, de hoofdpersoon, is een zwarte ingenieur en na de Tweede Wereldoorlog verhuisd hij naar Engeland. In die tijd waren er veel banen vrij in Engeland, dus Braithwaite dacht dat hij wel snel een baan zou vinden. Dit bleek echter niet zo te zijn. Niemand nam hem aan omdat hij een neger was. Op een dag, toen hij de moed had opgegeven, werd hij in het park aangesproken door een oude man. De man adviseerde hem om te gaan solliciteren bij een school. Daar hebben ze altijd wel mensen nodig.
Zo kwam Braithwaite terecht op de Greenslade Secondary School. De klas die hij kreeg was een examen klas, het bleek een heel rumoerig te zijn. De leerlingen wilden niet luisteren en hadden een grote mond.
Aan het begin lukte het Braithwaite niet om de klas stil te krijgen. Maar al gauw werden de leerlingen rustiger en luisterden naar hem.
Toch werkten ze niet mee, en deden geen moeite om zich te interesseren in dat wat Braithwaite vertelde.
Hierdoor ging Braithwaite de jongens aanspreken met meneer en de meisjes met juffvrouw. Hij vertelde de leerlingen hoe het er aan toe gaat als je een baan hebt, hoe je dan met andere om moet gaan en hij legde hun ook uit dat je er altijd schoon en verzorgd moet uitzien. De band tussen Braithwaite en zijn leerlingen wordt groter waardoor hij ze mee wilt nemen naar een museum. Hiervoor kreeg hij toestemming van de schoolhoofd A. Florian.
Samen met Gillian Blanchard en zijn leerlingen ging hij naar het museum. Gillian is een collega, waar hij heel goed mee op kon schieten en waar hij ook een relatie mee kreeg,
Op de heenweg wordt Braithwaite weer gediscrimineerd door twee oudere dames. Pamela, een leerling van hem, nam het voor hem op, omdat ze op hem verliefd was geworden.
Braithwaite wordt meerdere malen gediscrimineerd in dit verhaal en elke keer laat hij het maar overzicht heen komen.
Op een gegeven moment was Sean afwezig. Dit kwam doordat zijn moeder was overleden. De leerlingen besloten om bloemen te kopen, maar doordat Sean ook een donkere huidskleur had wilden ze de bloemen niet naar hem toe brengen. Braithwaite was toen erg teleurgesteld in zijn klas, maar toen hij bij Sean aan kwam stond de hele klas er toch. Braithwaite raakt erg ontroerd.
Aan het einde van het verhaal was het ook het einde van het schooljaar. De leerlingen namen afscheid van Braithwaite. Ze gaven hem een pakje met daarop een bedankbriefje. Op dat briefje stond:To Sir, With Love en daaronder al hun handtekeningen.
2. Verdiepingsopdracht
A. Voordat ik het boek ging lezen had ik verwacht dat het vooral over discriminatie zou gaan en dat Braithwaite zou vertellen over de moeilijkheden die hij had met het vinden van en baan en vooral met het handhaven van zijn klas. Meerdere verwachtingen had ik eigenlijk niet omdat, achter op het boek, stond niet veel verteld over het verhaal zelf. Ook dacht ik dat Braithwaite voor zichzelf zou opkomen en ook een grote mond zou hebben tegen die, die hem discrimineerden.
B. De verwachting dat het boek over discriminatie zou gaan is wel uitgekomen. Toch dacht ik dat er veel meer van dat onderwerp in het verhaal zou voorkomen. Dit bleek niet zo te zijn. Er kwamen wel een paar stukken in voor waarin Braithwaite werd gediscrimineerd, deze waren dan ook erg emotioneel en aangrijpend, maar dat was het dan wel. De problemen met de klas werden meer behandeld. Ook neemt Braithwaite het niet voor zich op, wat ik eigenlijk wel had verwacht, maar de moeilijkheden met het vinden van een baan was wel goed beschreven.
C. Het verhaal speelt zich af in de achterbuurten van Londen en op de Greenslade Secondary School.
Ik denk dat de ruimte vooral diende voor het oproepen van de sfeer.
Dankzij de ruimte kreeg je een goed beeld van waar alles zich afspeelde. Alles wordt goed beschreven, dit roept een bepaalde stemming op.
Toch denk ik ook dat er een relatie is tussen ruimte en thematiek. Doordat het verhaal zich afspeelt in een achterbuurt kun je je beter inleven in de jongeren die Braithwaite in de klas heeft. Doordat er vaak in achterbuurten meer criminaliteit, rotzooi en vandalisme voorkomt, en de kinderen komen uit slechte families kun je ook beter begrijpen waarom die jongeren zo lawaaierig zijn, een grote mond hebben, zich niet interesseren in school, vaak verkeerde dingen doen, er vies uitzien...
D. Het thema van dit verhaal is discriminatie. Dit verhaal wilt duidelijk maken dat je mensen met een andere huidskleur niet mag discrimineren. Iedereen is hetzelfde dus je moet dan ook elkaar respecteren en accepteren.
Een passage uit de tekst is: het verhaal begint als Braithwaite de bus instapt, op weg naar de Greenslade School. In de bus werd hij gediscrimineerd door drie vrouwen.
De eerste twee zaten vlak bij hem. Ze dachten dat hij de taal niet sprak en dus gingen ze het over hem hebben en hem belachelijk maken. Ze spraken zo hard dat iedereen in de bus hun kon horen, en dus keek iedereen naar hem.
De andere vrouw kwam later in de bus en zag dat er een plaats vrij is. Maar toen ze opkeek zag ze dat Braithwaite daar naast zat. Ze liep door en bleef in het gangpad staan, omdat er verder geen plaatsen vrij waren.
De buschauffeur zei tegen haar dat ze moest gaan zitten, maar zij deed alsof ze hem niet hoorde en weigerde daar te gaan zitten. Nadat de buschauffeur het een paar keer had gezegd, moest Braithwaite uitstappen. Hij was bij zijn halte aangekomen. Buiten de bus zag hij dat de vrouw nou wel plaats nam. Braithwaite voelt zich boos en verdrietig.
Dit vind ik een duidelijk passage waarin je ziet dat Braithwaite wordt gediscrimineerd en dat de mensen zich niet interesseren voor andermans gevoelens. \
E. De verhaallaag in dit verhaal is niet zo ingewikkeld. Er vinden verschillende gebeurtenissen plaats, dus het verhaal bestaat uit een aantal delen.
We kunnen het verhaal onderverdelen in 6 stukken, dat zijn: de zoektocht naar een baan, wat niet echt makkelijk was, en dat hij wordt aangenomen bij de school.
De kennismaking met de klas en hoe de band met de klas sterker wordt.
De ontmoeting met Gillian, waar hij op verliefd wordt en dan samen met de leerlingen naar het museum gaat.
De reactie van de klas op de dood van de moeder van Sean. Ze hadden bloemen gekocht, maar niemand wilde ze naar Sean brengen. Toen iedereen er toch was, was Braithwaite erg ontroerd.
De afscheid van de klas en het bedankbriefje.
En er komen natuurlijk ook een aantal discriminatie momenten in voor.
Al deze gebeurtenissen vinden in een chronologische manier plaats. Alleen het deel waarin Braithwaite verteld over het vinden van een baan, vindt plaats nadat hij heeft verteld over hoe hij bij de school aankwam en wat zijn eerste indruk was.
Vooral in de delen waarin Braithwaite werd gediscrimineerd zie je dus dat het verhaal over discriminatie gaat. Het verhaal laat zien hoe hard mensen kunnen zijn. Braithwaite verteld natuurlijk ook over zijn gevoelens. Je ziet dat het mensen erg pijn doet als ze worden gediscrimineerd.
Op het moment dat iedereen toch aanwezig is bij Sean, zie je dus dat de leerlingen Braithwaite accepteren zoals hij is. Ook al heeft hij en donkere huidskleur, ze beschouwen hem als een van hun. Ook Sean en mensen met andere huidskleuren worden voortaan door hun geaccepteerd. Hierdoor wordt je duidelijk gemaakt dat iedereen zo met elkaar om moet gaan en dat je elkaar niet mag discrimineren.
In het verhaal komen vooral verhaalmotieven in voor. Dat Braithwaite wordt gediscrimineerd door vooral vrouwen komt steeds weer terug. Elke keer als alles goed lijkt te gaan, als Braithwaite blij is, dan wordt hij weer gediscrimineerd door en vrouw en elke keer laat hij het maar over zich heen komen.
Er bestaat een nauwe relatie tussen het verhaalmotief en de thematiek. Het motief verwijst steeds naar de thematiek, omdat de thematiek ook over discriminatie gaat.
3. Evaluatie
A. Dit boek laat op een eenvoudige manier zien wat discriminatie inhoud.
Hierdoor vind ik dit boek best wel bijzonder. Braithwaite word niet constant gediscrimineerd en niet heel erg, maar het komt hem wel een paar keer voor.
Ik vond dit boek best wel leuk om te lezen. Het was een leuk verhaal en het sprak met wel aan.
Het is geen verhaal waar je op alle details moet letten en niets mag missen. Je hoefde er ook niet veel bij te denken.
Doordat het niet zo een moeilijk boek was, kon ik het makkelijk lezen en was het ook goed te begrijpen. Dit vond ik wel fijn.
Aan het begin zaten er wel veel woordjes in die ik niet begreep waardoor het verhaal me al snel moeilijk leek, maar na een tijdje werd het makkelijker.
Er kwamen ook delen in voor die er aangrijpend waren.
B. Het maken van de verdiepingsopdracht is heel goed verlopen.
Soms wist ik niet wat ik moest doen omdat ik dan de betekenis van een woord niet wist (zoals interpretatie), dat moest ik dan eerst opzoeken in mijn literatuur boek.
Als ik dat dan eenmaal had gedaan, kon ik weer verder met het verslag. Ik vond de verdiepingsopdracht geen moeilijke klus en ik had het dus ook snel af.
C. Het enige wat ik niet helemaal snapte aan de verdiepingsopdracht was 2.e met het beschrijven van de thematische laag. Ik wist niet zo goed hoe ik naar de betekenis of de thematiek moest verwijzen.
1. Beschrijvingsopdracht
A. To Sir, With Love, E. R. Braithwaite, Oxord, 1e druk 1959.
B. Ik heb voor dit boek gekozen, omdat het me niet zo een moeilijk verhaal leek om te lezen. Engelse teksten vind ik moeilijk om te begrijpen dus leek me het beste om met een makkelijk boek te beginnen.
Ook leek me het wel een leuk boek. Het verhaal gaat over discriminatie en dat is een onderwerp die me wel aanspreekt.
C. Braithwaite, de hoofdpersoon, is een zwarte ingenieur en na de Tweede Wereldoorlog verhuisd hij naar Engeland. In die tijd waren er veel banen vrij in Engeland, dus Braithwaite dacht dat hij wel snel een baan zou vinden. Dit bleek echter niet zo te zijn. Niemand nam hem aan omdat hij een neger was. Op een dag, toen hij de moed had opgegeven, werd hij in het park aangesproken door een oude man. De man adviseerde hem om te gaan solliciteren bij een school. Daar hebben ze altijd wel mensen nodig.
Zo kwam Braithwaite terecht op de Greenslade Secondary School. De klas die hij kreeg was een examen klas, het bleek een heel rumoerig te zijn. De leerlingen wilden niet luisteren en hadden een grote mond.
Aan het begin lukte het Braithwaite niet om de klas stil te krijgen. Maar al gauw werden de leerlingen rustiger en luisterden naar hem.
Toch werkten ze niet mee, en deden geen moeite om zich te interesseren in dat wat Braithwaite vertelde.
Hierdoor ging Braithwaite de jongens aanspreken met meneer en de meisjes met juffvrouw. Hij vertelde de leerlingen hoe het er aan toe gaat als je een baan hebt, hoe je dan met andere om moet gaan en hij legde hun ook uit dat je er altijd schoon en verzorgd moet uitzien. De band tussen Braithwaite en zijn leerlingen wordt groter waardoor hij ze mee wilt nemen naar een museum. Hiervoor kreeg hij toestemming van de schoolhoofd A. Florian.
Samen met Gillian Blanchard en zijn leerlingen ging hij naar het museum. Gillian is een collega, waar hij heel goed mee op kon schieten en waar hij ook een relatie mee kreeg,
Op de heenweg wordt Braithwaite weer gediscrimineerd door twee oudere dames. Pamela, een leerling van hem, nam het voor hem op, omdat ze op hem verliefd was geworden.
Braithwaite wordt meerdere malen gediscrimineerd in dit verhaal en elke keer laat hij het maar overzicht heen komen.
Op een gegeven moment was Sean afwezig. Dit kwam doordat zijn moeder was overleden. De leerlingen besloten om bloemen te kopen, maar doordat Sean ook een donkere huidskleur had wilden ze de bloemen niet naar hem toe brengen. Braithwaite was toen erg teleurgesteld in zijn klas, maar toen hij bij Sean aan kwam stond de hele klas er toch. Braithwaite raakt erg ontroerd.
Aan het einde van het verhaal was het ook het einde van het schooljaar. De leerlingen namen afscheid van Braithwaite. Ze gaven hem een pakje met daarop een bedankbriefje. Op dat briefje stond:To Sir, With Love en daaronder al hun handtekeningen.
2. Verdiepingsopdracht
A. Voordat ik het boek ging lezen had ik verwacht dat het vooral over discriminatie zou gaan en dat Braithwaite zou vertellen over de moeilijkheden die hij had met het vinden van en baan en vooral met het handhaven van zijn klas. Meerdere verwachtingen had ik eigenlijk niet omdat, achter op het boek, stond niet veel verteld over het verhaal zelf. Ook dacht ik dat Braithwaite voor zichzelf zou opkomen en ook een grote mond zou hebben tegen die, die hem discrimineerden.
B. De verwachting dat het boek over discriminatie zou gaan is wel uitgekomen. Toch dacht ik dat er veel meer van dat onderwerp in het verhaal zou voorkomen. Dit bleek niet zo te zijn. Er kwamen wel een paar stukken in voor waarin Braithwaite werd gediscrimineerd, deze waren dan ook erg emotioneel en aangrijpend, maar dat was het dan wel. De problemen met de klas werden meer behandeld. Ook neemt Braithwaite het niet voor zich op, wat ik eigenlijk wel had verwacht, maar de moeilijkheden met het vinden van een baan was wel goed beschreven.
C. Het verhaal speelt zich af in de achterbuurten van Londen en op de Greenslade Secondary School.
Ik denk dat de ruimte vooral diende voor het oproepen van de sfeer.
Dankzij de ruimte kreeg je een goed beeld van waar alles zich afspeelde. Alles wordt goed beschreven, dit roept een bepaalde stemming op.
Toch denk ik ook dat er een relatie is tussen ruimte en thematiek. Doordat het verhaal zich afspeelt in een achterbuurt kun je je beter inleven in de jongeren die Braithwaite in de klas heeft. Doordat er vaak in achterbuurten meer criminaliteit, rotzooi en vandalisme voorkomt, en de kinderen komen uit slechte families kun je ook beter begrijpen waarom die jongeren zo lawaaierig zijn, een grote mond hebben, zich niet interesseren in school, vaak verkeerde dingen doen, er vies uitzien...
D. Het thema van dit verhaal is discriminatie. Dit verhaal wilt duidelijk maken dat je mensen met een andere huidskleur niet mag discrimineren. Iedereen is hetzelfde dus je moet dan ook elkaar respecteren en accepteren.
Een passage uit de tekst is: het verhaal begint als Braithwaite de bus instapt, op weg naar de Greenslade School. In de bus werd hij gediscrimineerd door drie vrouwen.
De eerste twee zaten vlak bij hem. Ze dachten dat hij de taal niet sprak en dus gingen ze het over hem hebben en hem belachelijk maken. Ze spraken zo hard dat iedereen in de bus hun kon horen, en dus keek iedereen naar hem.
De andere vrouw kwam later in de bus en zag dat er een plaats vrij is. Maar toen ze opkeek zag ze dat Braithwaite daar naast zat. Ze liep door en bleef in het gangpad staan, omdat er verder geen plaatsen vrij waren.
De buschauffeur zei tegen haar dat ze moest gaan zitten, maar zij deed alsof ze hem niet hoorde en weigerde daar te gaan zitten. Nadat de buschauffeur het een paar keer had gezegd, moest Braithwaite uitstappen. Hij was bij zijn halte aangekomen. Buiten de bus zag hij dat de vrouw nou wel plaats nam. Braithwaite voelt zich boos en verdrietig.
Dit vind ik een duidelijk passage waarin je ziet dat Braithwaite wordt gediscrimineerd en dat de mensen zich niet interesseren voor andermans gevoelens. \
E. De verhaallaag in dit verhaal is niet zo ingewikkeld. Er vinden verschillende gebeurtenissen plaats, dus het verhaal bestaat uit een aantal delen.
We kunnen het verhaal onderverdelen in 6 stukken, dat zijn: de zoektocht naar een baan, wat niet echt makkelijk was, en dat hij wordt aangenomen bij de school.
De kennismaking met de klas en hoe de band met de klas sterker wordt.
De ontmoeting met Gillian, waar hij op verliefd wordt en dan samen met de leerlingen naar het museum gaat.
De reactie van de klas op de dood van de moeder van Sean. Ze hadden bloemen gekocht, maar niemand wilde ze naar Sean brengen. Toen iedereen er toch was, was Braithwaite erg ontroerd.
De afscheid van de klas en het bedankbriefje.
En er komen natuurlijk ook een aantal discriminatie momenten in voor.
Al deze gebeurtenissen vinden in een chronologische manier plaats. Alleen het deel waarin Braithwaite verteld over het vinden van een baan, vindt plaats nadat hij heeft verteld over hoe hij bij de school aankwam en wat zijn eerste indruk was.
Vooral in de delen waarin Braithwaite werd gediscrimineerd zie je dus dat het verhaal over discriminatie gaat. Het verhaal laat zien hoe hard mensen kunnen zijn. Braithwaite verteld natuurlijk ook over zijn gevoelens. Je ziet dat het mensen erg pijn doet als ze worden gediscrimineerd.
Op het moment dat iedereen toch aanwezig is bij Sean, zie je dus dat de leerlingen Braithwaite accepteren zoals hij is. Ook al heeft hij en donkere huidskleur, ze beschouwen hem als een van hun. Ook Sean en mensen met andere huidskleuren worden voortaan door hun geaccepteerd. Hierdoor wordt je duidelijk gemaakt dat iedereen zo met elkaar om moet gaan en dat je elkaar niet mag discrimineren.
In het verhaal komen vooral verhaalmotieven in voor. Dat Braithwaite wordt gediscrimineerd door vooral vrouwen komt steeds weer terug. Elke keer als alles goed lijkt te gaan, als Braithwaite blij is, dan wordt hij weer gediscrimineerd door en vrouw en elke keer laat hij het maar over zich heen komen.
Er bestaat een nauwe relatie tussen het verhaalmotief en de thematiek. Het motief verwijst steeds naar de thematiek, omdat de thematiek ook over discriminatie gaat.
3. Evaluatie
A. Dit boek laat op een eenvoudige manier zien wat discriminatie inhoud.
Hierdoor vind ik dit boek best wel bijzonder. Braithwaite word niet constant gediscrimineerd en niet heel erg, maar het komt hem wel een paar keer voor.
Ik vond dit boek best wel leuk om te lezen. Het was een leuk verhaal en het sprak met wel aan.
Het is geen verhaal waar je op alle details moet letten en niets mag missen. Je hoefde er ook niet veel bij te denken.
Doordat het niet zo een moeilijk boek was, kon ik het makkelijk lezen en was het ook goed te begrijpen. Dit vond ik wel fijn.
Aan het begin zaten er wel veel woordjes in die ik niet begreep waardoor het verhaal me al snel moeilijk leek, maar na een tijdje werd het makkelijker.
Er kwamen ook delen in voor die er aangrijpend waren.
B. Het maken van de verdiepingsopdracht is heel goed verlopen.
Soms wist ik niet wat ik moest doen omdat ik dan de betekenis van een woord niet wist (zoals interpretatie), dat moest ik dan eerst opzoeken in mijn literatuur boek.
Als ik dat dan eenmaal had gedaan, kon ik weer verder met het verslag. Ik vond de verdiepingsopdracht geen moeilijke klus en ik had het dus ook snel af.
C. Het enige wat ik niet helemaal snapte aan de verdiepingsopdracht was 2.e met het beschrijven van de thematische laag. Ik wist niet zo goed hoe ik naar de betekenis of de thematiek moest verwijzen.
Abonneren op:
Posts (Atom)